«ماتريکس من و تو»
بعد از ما
پیج های عاطلمان باقی می مانند
در یاهو 360
چون روح های سرگردانی
که با خود حمل می کنند
چمدانی لبریز خاطره را...

بعد از ما
ایمیل های فراوانی برایمان فرستاده می شود
از آشنایان بی خبر،
همکلاسی های قدیم،
شرکت های تبلیغاتی،
لاتاری های یک میلیون دلاری حتا
با خبر برنده شدن...
و ایمیل باکسمان
- چون سگ ولگردی
که از باز کردنِ قوطی کنسروی زنگ زده عاجز است-
توان خواندن آن ایمیل ها را نخواهد داشت...

بعد از ما
تا همیشه منجمد می شوند
کلماتمان
در وبلاگ هایی که این بار
صاحبانشان هک شده اند...
اما دوستت دارمی
که با ایمیلی مخفیانه برای تو فرستادم
با مرگِ اینترنت هم
از بین نمی رود!



«...و اينترنت آفريده شد»

همیشه زیر سبیل زنده گی کردیم
زیر سبیل کورش کبیر،
زیر سبیل نادرجهان گیر،
زیر سبیل تاب داده ی شاه عباس،
زیر سبیلِ نداشته ی آغا محمد خان،
زیر سبیل قزاقی رضا شصت تیر،
و زیر سبيل های کوتاه شده از بالای لب
به قیچی مذهب!
زیر این سبیل ها عاشق شدیم،
کتک خوردیم،
ترانه نوشتیم...

برای ما
زیر سبیل و زیر هشت
فرقی با هم نداشت
و اینترنت آفریده شد
در هشتمین روز خلقت
تا با هم به سخن درآییم
آمال و آوازهای هم را بشناسیم
و عشق را
بیرون از مدار بسته ی بستر تجربه کنیم!

پاسبان ها و موبدان
حق ورود به این سرزمین را ندارند
و عاشقان،
بی گذرنامه هم
شهروند افتخاری آنند.
نه حکومت امپریالیسم،
نه دیکتاتوری پرولتاریا...
شعارهای انقلاب فرانسه
تنها در این سرزمین اجرا می شوند
برابری،
برادری،
آزادی...
و برای ما
که منع شده ایم از شنیدنِ هم
و از اجتماع بیش از یک نفر
آرمان شهری جز اینترنت مقدر نیست...

در این جا می توانم دوست بدارمت
بی هراس هرکس و ناکس!
می توانم عشق تو را بلند بند فریاد بزنم
و آن قدر در پیراهنی رکابی
دور میدان آزادی بگردم
تا سرم گیج برود
و عقده های عتیقه ام را بالا بیاورم،
تو هم جنگل معطر موهایت را به آفتاب بسپار
تا برآورده شوند تمام آرزوهایی
که در پس طاقه های پارچه پنهان بودند!

اعتراف می کنم
به بدوی بودن خود و همنسلانمان
- اما اینترنت را چه دیده ای؟ـ
شاید اگر جعبه رنگ وینزوری
به دست آن انسان عصرسنگ
که گاوی را بر دیواره ی غارش کشید می دادند
چیزی می کشید
که سالوادوردالی را وادار می کرد
از عجز
گلوله ای در شقیقه ی خود بنشاند...

شاید ما هم حماسه ای تازه آفریدیم
و کاری کردیم جهان،
به جهان مجازی ما ایمان آورد!
اینترنت را
چه دیده ای؟!




«آرزو... »

کاش کیبورد رایانه ی تو بودم
و می بوسیدم پیوسته سرانگشتانت را
هنگام نوشتن نامه های اداری،
ایمیل های روزانه،
حتا هنگامی که
ایمیل عاشقانه ای از مرا
ناخوانده
Delete می کردی...

می توانستنم ای کاش
شبانه باز کنم پنجره ی ویندوز کامپیوترت را
و از درون مانیتور
قدم به اتاق تو بگذارم
به تماشایت
که خفته ای با دستانی گشوده در بستر
چون شیوا
ایزدبانوی باروی هندویان...

آرزو می کنم ماوسی بودم
که نوازش دستان تو را حس می کند
بر چهره ی خود
وقتی صفحه های google را
به دنبال یافتن چیزی ورق می زنی...

تمام آرزوهای من
در حول و حوش تو می چرخند!
دخترشایسته ی پیج های 360
که هکرهای سرتا سر جهان،
سال هاست به شکستن قفل ِ قلبت
از پشت رایانه های خود برنخواسته اند!

صدایم کردی ،

جا ماندم...

از کشتی سفید آرزوها

که رفت و غرق شد

سپاس گذارم از تو

اما...

این فقط می تواند یک قصه باشد

در این شهر دود و آهن ، دریا کجا بود

که من بخواهم سوار کشتی شوم و

تو صدایم کنی...

می خواهم بگویم

                        نجاتم دادی ،

                                         تا اسیرم کنی...

                                                                  من با کنایه حرف می زنم!!!

روزی‌ که‌ دیدمت‌
تمام‌ِ نقشه‌هایم‌ ،
تمام‌ِ پیش‌ْبینی‌هایم‌ را پاره‌ کردم‌ !
چون‌ اَسبی‌ عرب‌ ،
باران‌ِ تو را پیش‌ از خیس‌ شُدن‌ بو کشیدم‌ !
صدایت‌ را
ـ پیش‌ از آن‌ که‌ لَب‌ واکنی‌ ـ شنیدم‌
وَ بافه‌های‌ گیسَت‌ را گشودم‌
پیش‌ از آن‌ که‌ ببافی‌شان‌ !

چشمانت‌ شب‌ِ بارانی‌ست‌
که‌ کشتی‌ها در آن‌ غرق‌ می‌شوند
وَ تمام‌ِ نوشته‌های‌ مرا
در آینه‌ای‌ بی‌خاطره‌
بَر باد می‌دهند !

زیبا هوای حوصله ابری است

چشمی از عشق ببخشایم

              تا رود آفتاب بشوید

                                    دلتنگی مرا

زیبا

هنوز عشق

                 در حول و حوش چشم تو می چرخد

از من مگیر چشم

دست مرا بگیر و کوچه های محبت را

                                               با من بگرد

یادم بده چگونه بخوانم

تا عشق در تمامی دل ها معنا شود

یادم بده چگونه نگاهت کنم که تردی بالایت

                                         در تندباد عشق نلرزد

زیبا آنگونه عاشقم که حرمت مجنون را

                                      احساس می کنم

آنگونه عاشقم که نیستان را

                                   یکجا هوای زمزمه دارم

آنگونه عاشقم که هر نفسم شعر است

زیبا

چشم تو شعر

چشم تو شاعر است

من دزد شعرهای چشم تو هستم

زیبا

کنار حوصله ام بنشین

بنشین مرا به شط غزل بنشان

بنشان مرا به منظره ی عشق

بنشان مرا به منظره ی باران

بنشان مرا به منظره ی رویش

                              من سبز می شوم

زیبا ستاره های کلامت را

در لحظه های ساکت عاشق

                                   بر من ببار

بر من ببار تا که برویم بهاروار

چشم از تو بود و عشق

                        بچرخانم

                                 بر حول این مدار

زیبا

 زیبا تمام حرف دلم این است

من عشق را به نام تو آغاز کرده ام

در هر کجای عشق که هستی

                                           آغاز کن مرا...

ما چند نفر

در کافه ای نشسته ایم

با موهایی سوخته و

سینه ای شلوغ از خیابان های تهران

با پوست هایی از روز

که گهگاه شب شده است

ما چند اسب بودیم

که بال نداشتیم

یال نداشتیم

چمنزار نداشتیم

ما فقط دویدن بودیم

و با نعل های خاکی اسپورت

ازگلوی گرفته ی کوچه ها بیرون زدیم

درخت ها چماق شده بودند

و آنقدر گریه داشتیم

که در آن همه غبار و گاز

اشک های طبیعی بریزیم

ما شکستن بودیم

و مشت هایی را که در هوا می چرخاندیم

عاقبت بر میز کوبیدیم

و مشت هامان را زیر میز پنهان کردیم

و مشت هامان را توی رختخواب پنهان کردیم

و مشت هامان را در کشوی آشپزخانه پنهان کردیم

و مشت هامان را در خیابان آزادی پنهان کردیم

و مشت هامان را در ایستگاه توپخانه پنهان کردیم...

باز کن مشتم را !

هرکجای تهران که دست می گذارم

درد می کند

هرکجای روز که بنشینم

شب است

هرکجای خاک...

دلم نیامد بگویم !

این شعر

در همان سطر های اول گلوله خورد

وگرنه تمام نمی شد .  .  .